ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΥΠΝΟΣ
Στίχος δεκαπεντασύλλαβος – ομοιοκαταληξία πλεκτή



Τα όνειρα της μέρας, ακουμπούν στο μαξιλάρι,
καθώς ξάγρυπνα εμείναν, από νύχτα μια παλιά,
ξεδιάντροπα φορώντας, τη μορφή σου για φουλάρι,
άδει’ αφήνοντας και πάλι, του Μορφέα τη φωλιά.


Στριφογυρνάνε τ’ όνειρα, τα μάτια τους δε κλείνουν,
το κρεβάτι τρίζοντας, με νότες γνώριμες, παλιές,
απ’ τις εικόνες τους κερνούν και τραγουδώντας πίνουν,
τις άγνωστες πενθώντας, αραχνιασμένες αγκαλιές.


Ο ύπνος δεν τα πιάνει, μα τα άνθη τους μοιράζουν,
ως ελπίδες μαραμένες, που φλερτάρουν τις ψυχές,
αυτές που τύφλωσε το Σκότος και άνομα σπαράζουν,
την οδύνη πνίγοντας, σε ηδονικές ιαχές.


Όνειρα της μέρας, κι εγώ πια άλλο δεν κοιμάμαι,
μου ανθίζουνε τα βλέφαρα, δυο κήποι κρεμαστοί,
τις εικόνες σας θωρώ, μα δε θέλω να θυμάμαι,
την ελπίδα μου επάνω σας, να θέλει να πιαστεί.


Όνειρα της μέρας, δυνατός σας διώχνει αγέρας,
τα βρωμερά και παγερά, αυτά τα χνώτα της Σιωπής,
που μου παιδεύουν την ψυχή, σαν άλλο ένα τέρας,
εκρυφά που σκιάζονται το Φως, της Μαγικής Οπής.


Σας αστέρια λαμπερά, όλη νύχτα σας θαυμάζω,
ως ξάγρυπνος πια μένω, αυτός ο Ήλιος κι αν χαθεί,
σας κοιτάζω σιωπηλός, μα την όψη σας τρομάζω,
τους ψιθύρους σας ο νους, να τους ακούσει προσπαθεί.


Δε θέλω να θωρώ, ό,τι οι άλλοι προσκυνάνε,
δε θέλω να πιαστώ, απ’ την Ελπίδα που χαρίζουν,
τα μάτια τους χορταίνουν, μα μέσα τους πεινάνε,
χαμόγελα χαρίζουνε, μα τα γόνατα λυγίζουν.


Όνειρα της μέρας, τη νύχτα πλέον τη φοβάστε,
σας τα λόγια τα κενά, το κενό τους το γεμίζουν,
υποκρισίας το φιλί, τους προτρέπουν «δοκιμάστε»,
χαλασμένη μια πυξίδα, για πάντα τους χαρίζουν.


Όνειρα της μέρας, με το βλέμμα δήθεν γιορτινό,
τρέφουνε το σώμα μας, μα το νου αφήνουν νηστικό,
μα είδα φως εγώ θαρρώ, το Φως το αληθινό,
που μακρά σας με καλεί, σε έναν Ύπνο Μυστικό…

The VaStabo®

21/29 – 01 – 2009

Τι να πω, το είδαμε ΚΑΙ αυτό... Ο λόγος για τα νέα μέτρα τα οποία προτίθεται να υιοθετήσει το Γαλλικό κράτος, σε μια προσπάθεια να περιορίσει τα φαινόμενα βίας στα σχολεία. Το φαινόμενο της βίας στα σχολεία, δεν είναι νέο. Πολλά περιστατικά έχουν δει το φως της δημοσιότητας, σε διάφορα σημεία του πλανήτη, σχετικά με ξυλοδαρμούς μαθητών, διακίνηση ναρκωτικών, οπλοφορία και οπλοχρησία με αθώα θύματα. Μέχρι και στη χώρα μας συνέβει, σχετικά πρόσφατα, ένα περιστατικό με χρήση όπλου απέναντι σε τυχαία επιλεγμένους στόχους. Συνεπώς, τα μέτρα τα οποία παρατίθενται στη συνέχεια, ίσως ανακουφίζουν μερικούς, οι οποίοι θα πουν ότι επιτέλους, καιρός ήταν να ληφθούν κάποια μέτρα για αυτά τα φαινόμενα... Τα μέτρα αυτά, λοιπόν, τα οποία προς το παρόν ακόμη συζητούνται, προβλέπουν τη δημιουργία ειδικής αστυνομικής υπηρεσίας και τη δυνατότητα του διδακτικού προσωπικού να ψάχνει τις τσάντες των μαθητών για πιθανή κατοχή όπλων. Στα επόμενα σχέδια του Σαρκοζί, είναι η τοποθέτηση καμερών στα σχολεία... Αξίζει να σημειωθεί ότι δύο ακόμη μέτρα που ειχαν προταθεί από τον υπουργό Παιδείας, κ. Ξαβιέ Νταρκό, δεν τα υιοθετεί ο γάλλος πρόεδρος: η τοποθέτηση μηχανημάτων ανίχνευσης στην είσοδο των σχολείων και οικονομικές κυρώσεις στην οικογένεια όσων παιδιών συλλαμβάνονται με όπλο στα σχολεία!! Ειλικρινά, όμως, επιτρέψετε μου να πω την απορία μου: με τέτοια μέτρα συζητάμε για μαθητές ή για ισοβίτες σε φυλακές υψίστης ασφαλείας;..

Σίγουρα, τα αινόμενα βίας και οπλοκατοχής, όταν ξεκινούν από τα σχολεία, αποτελούν από μόνα τους δυσάρεστα και διαβρωτικά κοινωνικά φαινόμενα. Φαινόμενα τα οποία αναδεκνύουν τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν και ανατρέφονται μερικά παιδιά στην εποχή μας, σε μια εποχή τρομερών ανισοτήτων. Οι ανισότητες αυτές με τη σειρά τους, φέρνουν στην επιφάνεια ζητήματα <<επιβίωσης>> κοινωνικής αλλά και προσωπικής των παιδιών τα οποία μεγαλώνουν σε οικογένειες με υστέρηση εσόδων. Βέβαια, τα φαινόμενα αυτά δε φαίνεται να κάνουν διάκριση ανάμεσα σε γόνους φτωχών και πλούσιων οικογενειών, απλά παρουσιάζεται μια διαφοροποίηση στην εκδήλωση και το περιεχόμενο των φαινομένων. Ωστόσο, κανείς δε φαίνεται διατιθειμένος να αντιμετωπίσει αυτό το γεγονός ως βάση του προβλήματος... Η βάση του προβλήματος, τοποθετείται σκοπίμως αλλού... Αλλά, ας σταθούμε λίγο παραπάνω στα προτεινόμενα μέτρα...

Τι βλέπουμε λοιπόν; <<Δημιουργία ειδικής αστυνομικής υπηρεσίας>>. Μάλλον αποτελεί σύγχρονο στόχο των ιθύνοντων, να μάθουν τα παιδιά να μεγαλώνουν έχοντας δίπλα τους εντεταλμένα όργανα ασφαλείας και καταστολής. Συνηθίζοντας την παρουσία τους, δε θα παραπονεθούν έπειτα, όταν θα βλέπουν ότι τα όργανα αυτά επιτελούν το έργο και το καθήκον τους, πλημμυρίζοντας τους δρόμους επιβάλλοντας την τάξη (ποια τάξη, όμως;). Με τον τρόπο αυτό, όλοι ανεξαιρέτως οι μαθητές, θα μεγαλώνουν αντιμετωπιζόμενοι ως επίδοξοι εγκληματίες, καθώς τα όργανα ασφαλείας θα είναι έτοιμα σε κάθε βήμα τους, να αναστέλλουν τον αυθορμητισμό τους. Τα παιδιά θα φοβούνται να εκδηλώσουν τον αυθορμητισμό τους, φοβούμενα ότι κάθε πράξη τους θα μπορούσε να τους χρίσει <<ένοχους>>. Θα φοβούνται την τιμωρία πριν καν σκεφτούν να δράσουν ως παιδιά, διότι ο μπαμπούλας των παραμυθιών, θα είναι δίπλα τους, με σάρκα και οστά... Κάποια παιδιά, μπορεί λοιπόν να περιορίσουν την διαχυτικότητά τους προς τους υπόλοιπους, ενώ κάποια άλλα, από αντίδραση, ίσως προβούν σε πιο υπερβολικές αντιδράσεις... Αυτά θα χαρακτηριστούν ως παιδιά με <<προβληματική και ανάρμοστη συμπεριφορά>> και θα κουβαλούν το στίγμα αυτό στην υπόλοιπη ζωή τους. Πώς θα ενταχθούν αυτά τα άτομα στην κοινωνία που, υποτίθεται, τα προετοιμάζει το σχολικό περιβάλλον; Ένα σχολικό περιβάλλον, το οποίο από ό,τι φαίνεται, παραλλάσσεται για να επιτευχθεί ο στόχος της συνεχούς παρακολούθησης των πολιτών, για το καλό τους φυσικά... Το φαινόμενο αυτό, θεωρώ ότι δεν πρέπει να ιδωθεί ως ξεχωριστό από τα υπόλοιπα που συμβαίνουν στις μέρες μας: αστυνομική βία και καταστολή σε κάθε κοινωνική εκδήλωση. Δεν είναι τίποτε τυχαίο... Απο μικροί, λοιπόν, θα πρέπει να μάθουν οι πολίτες του μέλλοντος, ότι θα μεγαλώνουν σε ένα σχολικό περιβάλλον, το οποίο θα τους προετοιμάζει για μια κοινωνία αστυνομοκρατούμενη. Θα πρέπει να συνηθίζουν στην ιδέα ότι από εδώ και πέρα θα έχουν σε κάθε τους βήμα κάποιους να τους παρακολουθούν, έτοιμους να παρέμβουν εάν είναι πρόθυμοι να διαπράξουν κάτι <<κακό>>... Τι θα μπορούσε να είναι αυτό το <<κάτι κακό>>; Ποιος θα ορίζει το περιεχόμενο των πράξεων των παιδιών μας, τα οποία θα μάθουν με τον τρόπο αυτό να αυτοπεριορίζονται υπό το φόβο ότι κάποιος <<μπαμπούλας>>, για το καλό τους πάντα, θα τους συλλάβει-επιπλήξει-φοβερίσει για κάτι <<κάτι κακό>>; Ένα τέτοιο περιβάλλον, θυμίζει περισσότερο περιβάλλον αναμορφωτηρίου, παρά εκπαιδευτικό περιβάλλον... Ένα περιβάλλον υπόθαλψης μελλοντικών εγκληματιών, οι οποίοι θα φρουρούνται πριν καν διαπράξουν οτιδήποτε... Ένα ελεγχόμενο περιβάλλον διαμόρφωσης των μελλοντικών πολιτών... Αλήθεια, τι είδους πολίτες πρόκειται να προκύψουν από ένα τέτοιο περιβάλλον; Μήπως κάποιοι πολίτες υποταγμένοι στην τάξη που επιθυμούν οι <<ιθύνοντες>>; Μήπως πολίτες συνηθισμένοι στην παρουσία οργάνων καταστολής, ώστε ακόμα και οι συνειδήσεις τους να είναι υποταγμένες; Μήπως πολίτες αυτοπεριορισμένοι, σιωπηλοί και υπάκουοι, οι οποίοι θα πηγαίνουν σπίτι-δουλειά-κάλπη-σπίτι (ποιος ξέρει, μπορεί και η κάλπη να μη θεωρείται απαραίτητη στο μέλλον - θα ψηφίζουν οι υπολογιστές για εμάς...); Με τον τρόπο αυτό, κανείς δε θα διαμαρτύρεται για όποιον <<τρομονόμο>> είναι πρόθυμοι να επιβάλλουν οι <<άρχοντες>>...

Το δεύτερο προτεινόμενο μέτρο, προβλέπει τη δυνατότητα από μέρους του διδακτικού προσωπικού, να ελέγχει τα προσωπικά αντικείμενα των μαθητών, για τυχόν κατοχή όπλου. Δηλαδή, δημιουργούνται καθηγητές-security... Θα πληρώνονται επιπλέον για την δεύτερη ειδικότητά τους; Μήπως θα φοράνε κουκούλα όταν θα ενεργούν κατά αυτό τον τρόπο, διότι από τη στιγμή που ένας μαθητής κουβαλά όπλο, ο ελέγχων θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος για τυχόν αντίποινα από κάποιον μαθητή που θα συλλάβει (βλέπετε, εμφυτεύεται η νοοτροπία του εγκληματία στους μαθητές που αντιμετωπίζονται με τον τρόπο αυτό...); Μήπως όμως θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για φαινόμενα χρηματισμού κάποιων καθηγητών, ώστε να επιτρέψουν την εισαγωγή όλπλων στα σχολεία; Μιλάμε καθαρά για φαινόμενα σήψης, όπως αυτά συμβαίνουν, κακά τα ψέμματα (και ας κάνουν τους ανήξερους μερικοί-μερικοί), είτε στην κοινωνία μας, είτε στις φυλακές (στα <<καταστήματα σωφρονισμού>>, καλύτερα...). Τι θα διδάσκουν οι καθηγητές συτοί, την ίδια ώρα που το πρωί ίσως κάνουν σωματικό έλεγχο στους μαθητές τους και στα προσωπικά τους είδη; Ποιοι από αυτούς θα μιλήσουν στα παιδιά για τα <<Ανθρώπινα Δικαιώματα>>;

Όσο για το τρίτο μέτρο, αυτό με την τοποθέτηση καμερών, τα παιδιά είναι ήδη εκπαιδευμένα... Εννοώ τα διάφορα τηλεοπτικά παιχνίδια που βλέπουν στην τηλεόραση καθημερινά. έχουν εξοικειωθεί με την ιδέα της παρακολούθησης της ιδιωτικής ζωής, η οποία ως έννοια καταργείται (δείτε εδώ ένα παλαιό μου σχετικό άρθρο...). Βέβαια, τα παιδιά είναι ήδη εκπαιδευμένα σε κάτι τέτοιο, με την αρωγή της σύγχρονης τεχνολογίας. Ομιλώ για την κατοχή σύγχρονων κινητών τηλεφώνων από την πλειοψηφεία των παιδιών, τα οποία διαθέτουν και κάμερα, δίνοντας τη δυνατότητα καταγραφής της καθημερινής σχολικής καθημερινότητας των μαθητών (και όχι μόνο...). Έτσι, τα παιδιά θα δουν κάτι τέτοιο ως παιχνίδι, στα πλαίσια της εν γένει εκπαίδευσής τους, και θα θεωρούν τους εαυτούς τους ως πρωταγωνιστές ενός <<τηλεοπτικού ριάλιτι>>, όπως αυτά που βλέπουν καθημερινά. Και γιατί όχι, μπορεί στο μέλλον, κάποιοι που αναπολύν τα μαθητικά τους χρόνια, να έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούν τέτοια <<παιχνίδια>> από την τηλεόραση, με πρωταγωνιστές τα ίδια τους τα παιδιά (ας το δούμε και αυτό, να αρχίσουμε να πηδάμε από τα παράθυρα...).

Ειδική αστυνομική υπηρεσία, έλεγχοι στα προσωπικά αντικείμενα, κάμερες... Η σύγχρονη εκπαίδευση του σύγχρονου ευρωπαίου (παγκόσμιοποιημένου, καλύτερα) πολίτη... Το πράμα πάει από μόνο του... Καθημερινός έλεγχος για τη διαμόρφωση μη συνείδησης από τους μελλοντικούς πολίτες... Άλλοι θα σκέφτονται για αυτούς... Όμως, ποια θα είναι η αντίδραση των ίδιων των μαθητών; Μήπως με τον τρόπο αυτό εξωθούνται σε πιο ακραίες αντιδράσεις βίας (αλλά εναντίον ποιου ή ποιων;); Προσωπικά, δεν είμαι αρμόδιος να κρίνω εάν αυτός είναι ο ενδεδεγμένος τρόπος για την αντιμετώπισης της βίας στα σχολεία. Αυτό, ωστόσο, δεν με περιορίζει αναφορικά με την κατάθεση των παραπάνω απόψεών μου. Το ζήτημα είναι να το δούμε συνολικά το θέμα αλλά και να αναλάβουμε όλοι μας τις ευθύνες, όσο μας αναλογούν, αλλά το κυριότερο είναι να λάβουμε μέρος στην αναχαίτιση των όσων διαβρωτικών φαινομένων συμβαίνουν στην κοινωνία μας. Διότι εάν δεν το πράξουμε, από ό,τι φαίνεται, κάποιοι θα βρουν την ευκαιρία να περάσουν το δικό τους τρόπο <<αναχαίτισης>>...

Πηγή: www.in.gr

Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΜΥΡΙΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ
Στίχος δεκαπεντασύλλαβος – ομοιοκαταληξία πλεκτή



Ξημερώνει Κυριακή, το Σαββάτο δε θυμάσαι,
με τα μάτια ανοιχτά, διερωτάσαι τι συμβαίνει,
σαν άλλος ως ξυπνάς, τις νύχτες άλλος ως κοιμάσαι,
δε θες τόσο αθόρυβα, ο Χρόνος να διαβαίνει.

    
Πια θυμάσαι τους καιρούς, που μέτραγες τα αστέρια,
και αυτά εστέκανε ψηλά, σου κρατούσαν συντροφιά,
σαν εθάρριες πως τα φτάνεις, τους άπλωνες τα χέρια,
μα την αυγή κρυβόντουσαν, σε παραλία χρυσαφιά.


Τρίτη ξημερώνει, μα δε θυμάσαι τη Δευτέρα,
με τα μάτια στο κενό, τις στιγμές σου μένεις να μετράς,
νεράιδες θυμάσαι, που πετούσαν στον αέρα,
μα δε θες τόσο αθόρυβα, το Χρόνο να σκορπάς.

    
Πια θυμάσαι τους καιρούς, που ταξίδευε ο νους,
που δε σ’ ένοιαζε γι’ αυτό, οι άλλοι τι θα πούνε,
μονάχα εζητούσες, να βρίσκεις νέους ουρανούς,
στους άλλους τώρα λες, αυτό που θέλουνε ν’ ακούνε.


Πέμπτη ξημερώνει, μα την Τετάρτη δε θυμάσαι,
με τα μάτια στο κενό, τώρα ψάχνεις νέο χάρτη,
μα δε σου μένει πια καιρός, να κλαις και να λυπάσαι,
τον χειμώνα σου για να ξεχνάς, σκέφτεσαι το Μάρτη.

    
Πια θυμάσαι του καιρούς, που τα μάτια σου γυαλίζαν,
τότε που δε σ’ ένοιαζε, για το αν θα μείνεις μόνος,
είχες πάντα συντροφιά, πειρασμούς που εγρυλίζαν,
δεν ήθελες αθόρυβα, να χάνεται ο Χρόνος.


Ξημερώνει πάλι Κυριακή, το Χρόνο δε θυμάσαι,
επιστρέφουνε τα όνειρα, τον πατέρα τους ζητούν,
μα πάντα όνειρα ως ‘μείναν, πλέον τα φοβάσαι,
ως αθόρυβα το ξέρεις, πως εφιάλτες θα γεννούν…

    
Τα όνειρα επιστρέφουν, μόνο όνειρα σαν μείνουν…

The VaStabo®

02 – 04 – 2009

Η είδηση η οποία έρχεται από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας, αφορά τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, Γιάννη Παναγόπουλο, και δυο εναερίτες της ΔΕΗ, οι οποίοι κατηγορούνταν ότι στις 12 Δεκεμβρίου του 2007 σκαρφάλωσαν και κάλυψαν κάμερα διαχείρισης κυκλοφορίας κάπου στην πρωτεύουσα. Τελικά, οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν αθώοι...

Τι, λοιπόν, μας λέει αυτή ή είδηση; Ότι εάν γίνουμε πρόεδροι της ΓΣΕΕ μπορούμε ελεύθερα να καλύπτουμε κάμερες στο δρόμο; Βέβαια, αυτό είναι καλό, διότι πάει να πει ότι, ακόμα, φοβούνται τη γενική κατακραυγή από μια ενδεχόμενη ενοχοποίηση του εκάστοτε προέδρου της ΓΣΕΕ (ο κ. Παναγόπουλος βαρυνόταν με την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας στην υπόθεση αυτή). Η πράξη της κάλυψης της κάμερας, ωστόσο, θεωρήθηκε ως συμβολική. Μπορεί, ωστόσο, να υπάρχει και κάτι άλλο από πίσω... Λέω εγώ τώρα, γιατί όλα αυτά να μην είναι τελείως προσχηματικά, ώστε να αναπτερωθεί η πίστη και η ελπίδα προς τα συνδικαλιστικά όργανα, όπως η ΓΣΕΕ, την ώρα που μια γενική απαξίωση γύρω από τα <<πρωτοπαλίκαρα>> του ψευτοσυνδικαλισμού φαίνεται ότι κερδίζει συνεχώς έδαφος; Θα πει κανείς, <<έλα μωρέ, σιγά μη γινόταν κάτι τέτοιο εντελώς προσχηματικά...>>. Μπορεί... Το ίδιο λένε και για τους δίδυμους πύργους, στη Ν. Υόρκη...

Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι υπάρχει, πλέον, μια γενικότερη επιφυλακτικότητα σχετικά με τα κίνητρα όσων εμπλέκονται σε συνδικαλιστικούς μηχανισμούς. Πολλοί βλέπουν μια τέτοια προσπάθεια ως ένα ακόμα σκαλοπάτι προς το Ελληνικό κοινοβούλιο. Άλλοι θα μπορούσαν να πουν απλά και γενικά, ότι αυτό το κάνουν για ίδιον όφελος... Μερικοί ίσως πουν ότι είναι εγκάθετοι του <<συστήματος>>, έτσι ώστε και να παρακολουθούνται όλες οι κινήσεις του συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά και να το φθείρουν, εάν και όσο χρειάζεται, εκ των έσω (με ανταλλάγματα, φυσικά)... Εν πάσει περιπτώσει, πολλά μπορούν να υποτεθούν... Μπορεί να υποτεθεί το αυτονότητο; Ότι δηλαδή συμετέχουν ορισμένοι σε συνδικαλιστικά θεσμικά όργανα, επειδή γνησίως ενδιαφέρονται για τα εργατικά δικαιώματα, τις ατομικές ελευθερίες κτλ...

Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, ωστόσο, είδαμε ότι ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ (άσχετα το ποιος είναι κάθε φορά), <<κουκούλωσε>> μια κάμερα στο δρόμο, αλλά τελικά αθωώθηκε. Μάλλον πρόκειται για μια <<ιδιότυπη>> παγίδα στην οποία έπεσε το ίδιο το σύστημα της Δικαιοσύνης στη χώρα μας: λίγες ημέρες μετά την ποινικοποίηση της κουκούλας, έπρεπε να παρθεί μια απόφαση για μια... κουκουλωμένη κάμερα. Σκεφθείτε τη δύσκολη στιγμή του δικαστή, λίγο πριν κληθεί να πάρει απόφαση επι του θέματος... Εάν καταδικάζετο ο κ. Παναγόπουλος, σίγουρα θα είχαμε διαμαρτυρίες και ξεσηκωμούς... Για το γεγονός ότι μερικοί δεν καταδικάστηκαν για τόσα και τόσα σκάνδαλα, δεν είχαμε ποτέ καμμιά διαμαρτυρία, καθώς κάποιοι <<προλάβαιναν>> να τους... φυγαδεύσουν από το προσκήνιο, ώστε να τη γλιτώσουν με προσωρινή παύση από τα υπουργικά ή βουλευτικά τους καθήκοντα (ή προνόμια, αν θέλετε...). Μετά από λίγο, ο ελληνικός λαός θα ξεχαστεί με ένα σωρό άλλα ζητήματα στυο μυαλό του (με κυρίαρχο αυτό της επιβίωσης, πιθανόν, αφού έτσι μας θέλουν, να είμαστε συνέχεια στο μεροδούλι-μεροφάι, ώστε να μη σκεφτόμαστε τίποτε άλλο), οπότε με την κατάλληλη ευκαιρία, θα επανέλθουν στην <<ενεργό δράση>> (ό,τι περιεχόμενο και αν έχει αυτή η δράση...). Και για να δείτε ότι ξεχνάμε πολύ εύκολα, σας θυμίζω ότι δεν απαγγέλθηκε καμμία κατηγορία στην κουκουλοφόρα κάμερα, παρόλο που η σχετική ποινικοποίηση της κουκούλας είναι τόσο πρόσφατη...

Η ΑΠΩΛΕΙΑ
Στίχος δεκαπεντασύλλαβος – ομοιοκαταληξία πλεκτή


Χλωμές και κάτυγρες νυχτιές, μου σκεπάζουν το κορμί
και με δάκρυα φωτιάς, ανάβω το καντήλι,
ο Εφιάλτης να μη ‘ρθεί, ως με κυκλώνουν οι φραγμοί,
με τα μάτια σφαλιστά, απ’ τις νύχτας το μαντήλι.


Και πώς φοβάμαι τη στιγμή, ξανά σαν σουρουπώνει,
ως πλησιάζει ο Μορφέας, με τον Ύπνο αγκαλιά,
τότε σφίγγει η καρδιά, η αγωνία ξα φουντώνει,
μεμιάς φιμώνονται τα χείλη, δε βγάζουνε λαλιά.


Γουρλώνουνε τα μάτια, σαν ολόγιομα φεγγάρια,
όλη νύχτα να μη κλείσουν, να μείνουν ανοιχτά,
τα σκοτάδια μη γευτούνε, στου Ύπνου τα κελάρια,
στ’ άστρα μόνο να θωρούνε, τ’ ουρανού χρυσά πλεχτά.

       
Γιατί κι αν κλείσουνε θα δουν, του Ύπνου τα παιχνίδια,
θα δούνε πάλι αυτήν και το όμορφό της σώμα,
μα κάλλιο να τους τύφλωναν, του νου τ’ αποκαΐδια
κι ας νομίζανε το Θάνατο, σαν έρωτα με χώμα.


Σ’ ένα θρόνο καθιστός, κοιτάζει πάλι ο Χρόνος,
στο θρόνο πού ‘χτισε, από σκέψεις σα χαλάζι,
που πέφτει σαν εσκέφτομαι, ποιος θε να είναι ο πόνος:
να σ’ είχα και να σ’ έχανα ή να σε χάνω σαν χαράζει…

The VaStabo®

08 – 07 – 08

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΨΙΑ ΜΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ
Στίχος δεκαπεντασύλλαβος – ομοιοκαταληξία πλεκτή


Επλανεμένη μια νυχτιά, τα μάτια δεν τα κλείνω,
παθιασμένα βογκητά, τυραννούνε μου το δώμα
και τις σκέψεις, φλογερές, σαν το δάκρυ καταπίνω,
στων ρόδων ως βυθίζεται, η χαραυγή το χρώμα.

               
Και οι απόκοσμοι αχοί, τριγυρνούνε σα σκιές,
σαν μια αγάπη ζωντανή, που τρίζει το κρεβάτι,
μα το κουρασμένο το μυαλό, παλεύει με θωριές,
που του δωρίζουνε γλυκιά, μιαν αύρα μυρωδάτη.


Θα ρωτήσω το φεγγάρι, ως στέκει φαγωμένο,
το σημάδι για να ‘ρθεί, αν άδικα προσμένω,
για όνειρο αν πρόκειται, που είναι πεθαμένο,
τα άστρα αν εγίνηκαν, καντήλι αναμμένο.


Εγώ ζητώ, εγώ ποθώ, εγώ και θα το θάψω,
με μιαν έπαρση καρδιάς, μου εφίμωσες το στόμα,
το όνειρο που γέννησα, εσιωπηλά θα κλάψω,
μονάχο που σερνότανε, σε ξένης χώρας σώμα.

              
Τι κρίμα που εθέλησα, κοντά σου να χορτάσω,
της ηδονής τα μυστικά και τις ορμές της νιότης∙
μα ήρθε η στιγμή, τον εαυτό μου να δικάσω,
επειδή των πόθων μου εσύ, γίνηκες προδότης.

             
Τον ανούσιο τον έρωτα, ανώφελα θρηνώ,
απ’ το σου ημερολόγιο, έχασα μια θέση,
μα εσύ το όρισες αυτό, καθώς εγώ φρονώ,
την υποψία μιας αγάπης, απ’ το θρόνο της να πέσει.


Ο τελευταίος στίχος υπερβαίνει κατά πολύ, καταχρηστικά μα αναγκαία, τις 15 συλλαβές.

The VaStabo®

23 – 08 – 2008

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
Στίχος δεκαπεντασύλλαβος – ομοιοκαταληξία πλεκτή


Γλυκός που είναι ο Κόσμος σαν κοιτάω τη μορφή σου,
σταματά ο Χρόνος να κυλά, ευφραίνεται ο νους
και σιγανά ως ψιθυρίζω: «Να η όμορφή σου»,
η ψυχή μου ταξιδεύει σε καιρούς αλαργινούς.


Το πρόσωπό σου αγγίζω, βυθισμένος στη σιωπή,
τ’ απαλά σου χέρια πιάνω, σου χαϊδεύω τα μαλλιά·
τα δυο σου χείλη ας φιλούσα, φαντασία ποταπή
απ’ την ολόγλυκη θωριά σου, ας είχα μια γουλιά.

 
Βουβαίνονται τα χείλη κάθε που σε αντικρίζω
και θάρρος πια δε βρίσκω, αυτά που θέλω να σου πω·
μόνο, σα μικρό παιδί, κάποιες λέξεις συλλαβίζω,
μα νόημα δε βγαίνει... θαρρώ πως λέω «σ’ αγαπώ».


Το πρόσωπό σου αγγίζω, σου χαϊδεύω τα μαλλιά,
εσύ ακίνητη, ψυχρή, στα μάτια μόνο με κοιτάς·
η εικόνα σου θαμπή, σα βγαλμένη απ’ τα παλιά,
μια φωτογραφία μόνο είσαι, γι’ αυτό δεν απαντάς...

The VaStabo®

25 – 03 – 2006

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΡΑ
Στίχος δεκαπεντασύλλαβος – ομοιοκαταληξία πλεκτή


Όνειρα και σκέψεις πλέκονται, στου νου τον αργαλειό,
του Χρόνου να γεμίσουν, την αμείλικτη ανέμη,
στης ψυχής πάντα θαμώνες, το ζεστό το καπηλειό,
δάκρυα μα και χαρές που σκορπούνε οι ανέμοι.

           
Ο Θεός επτά χρειάστηκε, ημέρες για να χτίσει,
την Πλάση και τη θάλασσα, τη νύχτα και τη μέρα
και την έβδομη μας έπλασε, ψυχή να μας χαρίσει,
πνοή ζωής ελάβαμε, φιλί καλού Πατέρα.

             
Από τότε συνεχώς, μια κλεψύδρα μας ορίζει,
μια κλεψύδρα συνεπής, στο καθήκον και στη μοίρα,
χωρίς αισθήματα και φως, μονάχα να γυρίζει,
με μία κίνηση χλωμή, αέναη και στείρα.

              
Στην κλεψύδρα μέσα αυτήν, μαζί κι εγώ γυρνάω
και το κλειδί για μυστικά, ατίθασα ζητάω,
μα πιότερο σφαλίζουνε, μακρά σου σα γερνάω,
ενοιώθοντας τα πόδια μου, στο Χάος να πατάω.

              
Από τούτη την κλεψύδρα, ‘σύ έμεινες απ’ έξω
και σε θαυμάζω σιωπηλά, η κλεψύδρα ως γυρίζει∙
τέτοιο μαρτύριο φρικτό, πώς να το αντέξω,
τέτοια κλεψύδρα πληκτική, Θάνατο μυρίζει.


Μοιάζει η ζωή μου, μιας βδομάδας δημιουργία,
στις έξι πόσα έγιναν, εχωρίς να τα θωρώ,
στην έβδομη γεννήθηκα, στου νου σου την αργία,
μια μέρα μού ‘μεινε, απ’ την κλεψύδρα έξω να σε βρω…

The VaStabo®

14 – 07 – 08